Alle tijden zijn GMT + 1 uur




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 10 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: Het verhaal van Esther
BerichtGeplaatst: 15 apr 12 12:10 
Offline
Stichting Emetofobie
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 22 jun 03 12:32
Berichten: 33
Mijn naam is Esther en ik heb al heel mijn leven last van EMETOFOBIE.
Wat is dat nou precies.
Mensen die daar last van hebben, zijn altijd en overal bang om of zelf ziek te worden of bang dat mensen om je heen ziek worden. En met dat ziek worden bedoelen we overgeven.

Als klein kind had ik hier al last van volgens mij ouders. Ik werd vaak thuis gebracht van kinderfeestjes omdat daar een kindje ziek was geworden en ik in paniek raakte.
In mijn tienerjaren is dat niet anders geweest. Altijd was ik op mijn hoede of er niet in mijn buurt iemand was die ofwel wat wit zag of de indruk wekte zich niet lekker te voelen. Ook vermeed ik bepaalde dingen waar de kans groter was dat ik daarmee in aanraking zou komen. Bijvoorbeeld een schoolreisje met een bus. De kans dat daar 1 kind in zat die wagenziek was, was voor mij te groot waardoor ik die dingen liever niet deed. Het moeilijke van deze fobie is, is dat hij niet zo bekend is en mensen je vaak niet begrijpen. “hoezo durf je nou weer niet in die bus, er wordt heus niemand ziek” zijn de dingen die je altijd te horen krijgt.
Door steeds die discussies te voorkomen verzon ik maar gewoon een smoes om niet mee te hoeven met die dingen. Op dat moment was mijn fobie vervelend maar kon ik er mee leven door bepaalde situaties te vermijden.

In 2010 ging ik met mijn vriend op vakantie naar Mexico. De reis opzich zag ik al als een berg tegenop maar om me daar toch overheen te zetten ben ik gegaan. In Mexico is mijn grootste nachtmerrie uitgekomen! Ik moest zelf overgeven! Eerlijk gezegd was de weg er naar toe (misselijk/raar gevoel/slap) erger dan het moment zelf. Ik was er heilig van overtuigd dat ik ziek was geworden van het eten dus vervolgens heb ik de hele vakantie geen hap meer door mijn keel gekregen. Af en toe wat brood maar dat was het dan ook. Ik was als de dood bij alles wat ik dronk of toch probeerde te eten dat ik weer ziek zou worden en dus moest overgeven.

Eenmaal terug in Nederland merkte ik dat mijn fobie was omgeslagen in een andere vorm, namelijk bang dat ik zelf ziek zou worden. Ik checkte overal panisch de data van verpakkingen, liet mijn vlees liever aanbranden dan dat ik een risico zou nemen dat het niet doorbakken was, dronk geen alcohol meer, wilde geen vet eten meer en als iets meer dan een paar uur open in de koelkast stond moest het al weggeooit worden. Al met al was ik de hele dag bezig met alles wat in mijn lichaam zou komen dat dat er ook weer uit zou kunnen komen. Het ging zelfs zo ver dat ik had opgezocht op internet hoe lang het duurde voordat iets van je maag naar je darmen gaat zodat ik de tijd bij kon houden bij alles wat ik gegeten had. Ik kon op dat moment niet meer ‘ normaal leven’ met deze fobie! Er moest wat gebeuren!

Toen ik een jaar of 10 was heb ik eerder therapie gevolgd waarbij zij gingen uitleggen dat het natuurlijk proces is in je lichaam, etc etc. Dit heeft uiteindelijk niets geholpen want ik dacht steeds “ dat kan wel zijn, maar ik vind het nog steeds eng”. Nog zo’n therapie zou mij dus niet gaan helpen.

Ik ben gaan speuren op internet en kwam allerlei verschilende therapie’en tegen.
Bij NEI-THERAPIE bleef ik lang hangen. Ik las veel goede verhalen en ging opzoek naar een NEI therapeut bij mij in de buurt. Via het NEI REGISTER kwam ik uit bij INEKE ULIJN.
ik dacht laat ik gewoon eens bellen en kijken wat er mogelijk is. INEKE vertelde mij dat ze de fobie niet kende maar wel gespecialiseerd was in fobieen.
Voor mij was het een beetje alles of niets. Ik MOEST geholpen worden en zij gaf mij de indruk dat te kunnen doen. Ik dacht als het niets is, zoek ik gewoon door.
De eerste afspraak vertelde INEKE dat je deze therapie kan vergelijken met de levenscircels van een boom. Je begint van buiten en zo naar binnen en binnenin zit de kern. Ze pakt dan je duim en wijsvinger en stelt vragen aan je onderbewust zijn. (Open is ja en dicht is nee geloof ik)Ik moet eerlijk zeggen dat ik het allemaal wat vraag vond maar het gewoon op mij af liet komen.

Tijdens de eerste Sessie stelde INEKE allerlei vragen over hoe de zwangerschap van mijn moeder was en of er in haar 8e maand iets gebeurd is waardoor ik ‘minder aandacht kreeg’. Eenmaal thuis aangekomen stelde ik deze vragen aan mijn moeder. Tot mijn grote verbazing kwam daar een heel verhaal over allerlei dingen die er gespeeld hebben tijdens haar zwangerschap en dan vooral die 8e maand! (verkeerde investeringen/verbouwing in huis/iets op het werk)

Vanaf dat moment wist ik zeker dat ik hiermee door wilde gaan!

Elke Sessie kwamen er allerei dingen boven waar we dan over spraken en zo weer een stapje verder kwamen. Je kan het zo zien. Door over het ene te praten kom je bij het volgende en zo weer verder naar de kern toe. Ondertussen zijn er allerlei emoties die je vast hebt gelegd op dat moment en die ‘blaas’ je als het waren uit. Naast het steeds dichterbij de kern geeft ze ook allerlei hulpmiddelen om te zorgen dat ‘de lading’ eraf gaat. Voorbeeld: Het moment in Mexico dat ik zelf moest overgeven hebben we teruggespoeld in het zwart wit met een gek muziekje eronder waardoor je het niet meer als erg ervaart maar het een soort van tekenfilm geworden is. Verder tips vraag ineke :smile:

Om een lang verhaal kort te maken zal ik vertellen wat voor mij de kern van het probleem was.
Toen ik in de kleuterklas zat moest ik altijd overblijven op school. Daar had ik zo’n hekel aan waardoor dat elke dag een ramp was voor mijn moeder om mij daar te laten (achteraf natuurlijk omdat je daar gezamelijk met kinderen eet (fobie))
Daar was een oplossing voor gekomen en ik at elke week bij opa en oma tussen de middag. Dit was vertrouwd en natuurlijk gezellig. Toen ik 7 jaar was, werd mijn oma ziek (kanker). Doordat het overblijven geen succes was mocht ik nog altijd bij opa en oma eten. Oma was echter altijd misselijk en lag op de bank met een emmertje naast haar. Ze zat aan de Chemo en moest continue overgeven.
Ongeveer een jaar later is mijn oma overleden. Vanaf dat moment heb ik overgeven altijd met dood gaan geassocieerd en is mijn fobie dus ontstaan. Achteraf denk je misschien klinkt logisch maar door een jaar deze therapie te volgen zijn we dus echt tot de kern van het probleem gekomen!
Ik kan niet uitlegggen wat dat met je doet. Als je weet WAT het probleem is, kan je het oplossen zeggen ze altijd en dat is ook zo. Ik weet nu dat als iemand overgeeft je niet dood gaat en ook al weet ik dat natuurlijk puur omdat ik ouder ben, geeft het een soort rust.

Het is natuurlijk niet zo dat als je het weet het direct opgelost is, maar hier is dan ook bijna 1,5 jaar overheen gegaan. Na elke sessie kreeg ik ‘huiswerk’ mee. De volgende sessie vertelde ik dan weer dingen die ik had meegemaakt en hoe ik daar mee omging. Van sessie 1 waarbij ik niks meer deed of durfde, dronk ik bv na sessie 5 weer eens een wijntje. Je moet er ook zelf hard voor willen werken en vooral geduld hebben. Ik dacht soms ook ‘dit schiet niet op’ maar onbewust ben je al verder dn je denkt en reageer je anders op bepaalde situaties dan voorheen.

In november ben ik voor het laatst bij INEKE geweest en vertelde zij mij dat ze niks meer voor me kon doen en dat ik het laastste stukje zelf moest doen. Dat was natuurlijk even schrikken want zo’n therapie geeft je ook een soort van hou vast, maar als ik eerlijk was wist ik ook dat er nog weinig extra’s in zat en dat het nu een kwestie van loslaten doen is!

We zijn nu 3 maanden verder en ik zal je vertellen ik ga nogsteeds niet in een uitbus midden in de nacht waar iedereen gedronken heeft of zal nogsteeds niet iemand gaan helpen als hij neigt te gaan overgeven. Dat zijn de dingen waar je mee moet leven en vooral moet accpeteren! Ik denk dat veel mensen die niet deze fobie hebben dat ook niet prettig vinden.

Wat ik namelijk allemaal wel doe is lekker uit eten gaan, een wijtje drinken, met het vliegtuig op vakantie gaan en eigenlijk alle dingen die ik voorheen niet meer deed en nu zonder over na te denken wel. Ik moet zeggen dat ik weinig tot niet meer bezig ben met wat ik voel en of dat een ‘ziekzijn gevoel’ is. Ik check nog steeds data van verpakkingen maar dingen die wat langer in de koelkast staan eet ik gewoon op. Eigenlijk heb ik mijn normale leven weer terug en kan ik dingen doen zonder er over na te denken!

Toen ik hieraan begon had ik eerlijk gezegd nooit verwacht ooit op dit punt te komen. Zo zie je dat je met hard werken, je openstellen, geduld hebben en dat samen met de NEI THERAPIE je heel erg ver kan komen! Ik wil graag iedereen die met een fobie te maken heeft of een ander probleem waar je last van heb, dit aanraden!

Heb je nog vragen/onduidelijkheden of wil je hier nog meer van weten kan je me altijd mailen:

e-s-j@live.nl Groetjes Esther


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 15 apr 12 18:50 
Offline
giga actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 14 mei 05 15:04
Berichten: 7924
Woonplaats: Soest
Wat een mooi verhaal Esther.
De emetofobie beheerst niet meer je hele 'zijn', maar is meer op de achtergrond getreden.
Heel veel succes in de toekomst, maar ik dénk, dat het je gaat lukken :)
Stiekem ben ik natuurlijk benieuwd waar INEKE zit...


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 17 apr 12 10:38 
Offline
nieuw lid

Geregistreerd: 13 apr 12 14:50
Berichten: 0
Hi Angelique,

Dankje wel voor je reactie. ik ben ook erg blij met alle stappen die ik gemaakt heb!
Ineke woont in Heesch (vlak bij Den Bosch). Via het nei register op internet kan je ook nei-therapeuten in jouw omgeving zoeken.
Een paar berichten eerder bij ' genezen emetofoben' zag ik ongeveer hetzelfde verhaal van een meisje (heet ook Esther) die genezen is door NEI THERAPIE, daarom heb ik dit verhaal ook hier geplaatst!


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 17 apr 12 12:41 
Offline
giga actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 14 mei 05 15:04
Berichten: 7924
Woonplaats: Soest
Bedankt voor je snelle antwoord.
Hm, Heesch is inderdaad buiten mijn bereik, maar dat is iets al snel voor mij, gezien mijn agorafobie ;) Ik ga eens zoeken naar de lijst die je noemt.
Ik vind het zo fijn, dat je DE therapie voor jou hebt gevonden en natuurlijk ligt het ook aan je therapeute, maar voor het grootste gedeelte aan jezelf!
Keep on the good work :)


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 14 apr 13 5:48 
Offline
actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 18 okt 12 7:22
Berichten: 292
Mooi verhaal!
:)


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 14 apr 13 10:21 
Offline
actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 10 jan 13 21:57
Berichten: 59
Mooi verhaal Esther, fijn dat je de juiste therapie hebt gevonden en je nu je leven weer kan oppakken en niet overal meer bij nadenkt :)


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 24 sep 13 9:25 
Offline
lid

Geregistreerd: 23 sep 13 9:16
Berichten: 6
Heel fijn om te weten dat ze in Heesch zit, gezien ik in Den Bosch woon. Ik ben nu toch wel nieuwsgierig, ik houd wel van zulke aanpakken :)


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 29 nov 13 14:34 
Offline
lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 22 jul 13 12:14
Berichten: 47
Woonplaats: den bosch
Mooi verhaal!! Is inderdaad het proberen waard ik woon ook in den Bosch en heb ook in heesch gewoond maar heb nog nooit van deze therapie gehoord is dit een dure therapie?! Gr


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 03 okt 16 21:40 
Offline
actief lid
Avatar gebruiker

Geregistreerd: 27 feb 16 17:08
Berichten: 158
Wat een mooi verhaal, heel erg inspirerend


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
BerichtGeplaatst: 18 okt 18 22:33 
Offline
lid

Geregistreerd: 14 okt 18 18:24
Berichten: 48
Hai!  
Ik ben een boek over emetofobie aan het schrijven. Ik ken er maar 1 boek over en vond het heel fijn om er over te lezen en herkenning te vinden. 
Ik ben op zoek naar mensen die hun verhaal willen vertellen en in het boek willen komen. Zet hierbij je naam, je leeftijd, je beroep, als je dat wilt natuurlijk. Het kan ook anoniem. Het is meer bedoeld zodat mensen een beeld bij je verhaal kunnen vormen en uit nieuwsgierigheid wat voor beroep mensen met emetofobie hebben.
Ik zou het fijn vinden als je zou vertellen hoe het bij jou waarschijnlijk begonnen is en hoe je nu in het leven staat. Eventuele tips zijn natuurlijk ook welkom. Ik ben ook op zoek naar moeders die zwanger zijn of kinderen hebben. Ik ben benieuwd hoe ze dat doen in combinatie met hun emetofobie. 
Ik hoor graag jullie verhalen en of het goed is als ik dat gebruik voor mijn boek. 
Alles is welkom!

Groeten Anouk


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 10 berichten ] 

Alle tijden zijn GMT + 1 uur


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
phpBB.nl Vertaling
[ Time : 0.037s | 13 Queries | GZIP : Off ]

De website van Stichting Emetofobie is gemaakt door:
Web-Wise